Opnieuw beginnen

Het is duidelijk te zien. Uit de dood gewaande takken piepen kleine stukjes groen. Via whatsapp krijg ik de foto van de plant opgestuurd van de muzikant. Hij kreeg de plant ooit van mij cadeau bij de première van zijn voorstelling. Hij is verrast dat de plant het nog doet. Ik ook.

Het contract met de muzikant is vorige maand beëindigd. Nog vijf jaar tot zijn pensioen. Hij moet en wil omwille van zichzelf en zijn gezin nog eenmaal zijn carrière opnieuw leven inblazen. Het valt hem zwaar.

Die avond kijk ik naar een interview met Joke Hermsen, filosoof en schrijver, zij haalt filosoof Hannah Arendt aan. Arendt kenmerkt de mens door zijn nataliteit, zijn “geboortelijkheid”, zoals Hermsen dat weer vertaalt. Het vermogen om opnieuw te beginnen. De mens kan, zo vertelt Hermsen in tegenstelling tot het dierenrijk, opnieuw beginnen in woord en daad. Het helemaal anders doen.

Het geeft me hoop. Opnieuw beginnen. Het kan dus altijd. Een oubollig versje schiet me te binnen van Nel Benschop. Terwijl ik de eerste twee strofen lees ontdek ik de schoonheid ervan.

En tóch geloven dat het lente wordt,
al valt de koude regen neer in stromen
op kale, zwarte takken van de bomen;
al zijn de dagen lichteloos en kort.

En tóch geloven dat de zon het wint,
al houdt ze zich soms dagenlang verborgen;
zoals een mens, in ’t donker van de zorgen,
soms plotseling een zonnig plekje vindt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *