Archive for Ikke Blogs

Oude Nokia maakt hoofd leeg

Ik druk een keer op de #drie. Een keer op de #twee. Twee keer op #zes. En dan druk ik twee keer op de #vijf. Het woord dank verschijnt in het vage beeldscherm. Het schrijven van een sms op mijn Nokia 2323 Classic is geen sinecure.

Sinds dinsdag gebruik ik een Nokia uit 2009. Alleen even in de ochtend en in even in de avond op mijn iPhone 6. Verder doe ik het met dit speelgoedtoestelletje dat me de Nokia klassieker Snake aanbiedt.

Mijn iPhone 6 is mijn kantoor en mijn leven. Ik werk en leef de hele dag met dat ding in mijn hand. Continue ben ik aan het checken. Gênant hoe moeilijk ik het vind om mijn iPhone te laten voor wat het is.

‘Je neemt je zelf in bescherming’, is een reactie. Zo is het. Nooit begonnen met het gebruiken van drugs in mijn studietijd. Wetend dat ik daar niet mee om kan gaan. Ik nam mezelf in bescherming, net als nu.Nokia-smile

Praktisch is de Nokia niet. Voor het inscannen van documenten moet ik naar het kopieerapparaat lopen, onderweg mis ik buienradar en ik kan niets opzoeken in mijn mail of documenten. En toch. Ik voel alsof ik op vakantie ben en de tijd me minder achter de hielen zit.

Een vriendin vroeg me laatst hoe ik mijn hoofd leeg maak, nu ik niet meer hardloop. Ik wist het niet zo goed. Maar nu weet ik hoe. Met een Nokia 2323.

Rozemarie Walkate

Natuurlijke selectie

Voor de zekerheid kijk ik nog een keer. Mijn adem stokt. Knopje uit. Knopje aan. Dan weet ik het zeker. Alle foto’s vanaf 2003 zijn verdwenen. De externe harde schijf is gecrasht. Geen back-up.

Bizar. Die week bezig met een blog over hoe moeilijk het is een fotoalbum uit duizenden foto’s samen te stellen. Net als bij het schrijven van een kort profiel over jezelf. Het niet durven kiezen staat selectie in de weg. Ik schrijf dat één sterk beeld het vakantiegevoel kan weergeven.

Na dagen van ware ontreddering druppelen foto’s binnen via vrienden, familie en via het bedrijf dat verwijderde foto’s terughaalt. Niet alles, maar genoeg om ons  gezinsverhaal te vertellen. Natuurlijke selectie als reddende engel: Mijn fotoalbum is zo klaar.

Rozemarie Walkate

Ik ben …

Ik ben een prinses, zei ze. Ze trok het oudroze nachthemd van haar moeder aan en danste in het bos.  Ik ben een model, zei ze. Ze rechtte haar rug en de catwalk werd haar tweede thuis. Ik ben actrice, zei ze. Ze groef diepe emoties op en speelde op het witte doek.

Ze bepaalt zelf wie ze is en geeft zichzelf de ruimte om het te zijn. Ondertussen neemt ze haar omgeving mee in haar nieuwe dromen.  Bij elke stap in haar carrière. Dat is wat ik bewonder in haar. Zij durft hardop te zeggen wie ze is voordat anderen dat doen.

Ik ben een fotograaf, fluistert ze zacht.  Voor het eerst bijna niet te horen.  De kwetsbaarheid is groot. Toch pakt ze haar camera en toont haar ware gezicht.

Groene bruid

Uiterlijk speelt een belangrijke rol bij het profileren van jezelf. Ik zie het ook bij huwelijken die ik voltrek. Laatst nog. Op de trap van het stadhuis wacht ik op het bruidspaar. Al pratend en lachend komt een bont gezelschap aangelopen.

In de verte zie ik een meisje met een fel groen, schortachtig doorknoopjurkje. Kort manchetmouwtje, zakjes op de heupen. Waarschijnlijk nog uit de jaren zestig. Tricotstof lijkt het wel.

Onmiskenbaar is zij de bruid. Ook de toegestroomde bruidjeskijkers in de straat zien het meteen. Zonder witte jurk, maar met stralende lach en het vermijden van clichés profileert ze zich als de bruid die ze is. Uniek en net iets anders.

Rozemarie Walkate

 

Perfect

Hoe ouder je wordt, hoe sterker persoonlijke kenmerken naar voren komen. Ik merk het aan mijn vader van 78 jaar. In de laatste fase van zijn leven wordt dat nog duidelijker. Ik zie een tevreden, sobere, lieve familieman.

In deze tijd zijn we op zoek naar onze unieke kenmerken. Op mijn Twittertijdlijn lees ik ‘Jezelf worden is een kwestie van schrappen. Net zo lang tot de essentie overblijft.’ En dan bezoek ik mijn vader in het ziekenhuis. Hij is lief, onvoorwaardelijk, zonder vooroordeel en verwachting.

Het eerste woord dat hij uitspreekt na zijn herseninfarct is ‘perfect’. Zijn stopwoordje. Het woord dat me zo vaak heeft geërgerd. Op de meest natuurlijke manier profileert hij zich en vat samen wie hij is.

Rozemarie Walkate