Alle blogs

<< >>

Facebook-opstelling sloopt talent

Ons gelukkige leven delen we graag! Nare jeugd, ongewenste kinderloosheid, slechte balans werk/privé, ware reden van het cv-gat of scheiding blijven vaak onbesproken in de werkomgeving. De professional kijkt wel uit. Kwetsbaar opstellen is de carrièrekiller bij uitstek.

Het delen van verborgen verhalen is in mijn ogen juist dé carrière-redder. De Facebook-opstelling juist de sluipmoordenaar voor talent. Talentontwikkeling start immers bij het erkennen van de positieve en negatieve levensloop. Erkenning leidt tot grotere eigenwaarde, motivatie en betere prestaties. Bovendien versterkt het de binding met de organisatie.

Het levensverhaal verdient daarom een groter podium. Bied als manager de  professionals een gesprek waar ruimte is om tot verhaal te komen. Een gesprek van mens tot mens waar pop’s, formulieren, kpi’s achterwege blijven. Luister zonder oordeel en geef hun verhaal als spiegel terug.

Ervaringen en gebeurtenissen vormen je als mens en als professional. Inzicht in je levensverhaal helpt je in de diepte of breedte te ontwikkelen en bij stagnatie een doorbraak te forceren. Zo kunnen talenten en werkgevers elkaar nog beter benutten.

Rozemarie Walkate

 

 

Ik ben …

Ik ben een prinses, zei ze. Ze trok het oudroze nachthemd van haar moeder aan en danste in het bos.  Ik ben een model, zei ze. Ze rechtte haar rug en de catwalk werd haar tweede thuis. Ik ben actrice, zei ze. Ze groef diepe emoties op en speelde op het witte doek.

Ze bepaalt zelf wie ze is en geeft zichzelf de ruimte om het te zijn. Ondertussen neemt ze haar omgeving mee in haar nieuwe dromen.  Bij elke stap in haar carrière. Dat is wat ik bewonder in haar. Zij durft hardop te zeggen wie ze is voordat anderen dat doen.

Ik ben een fotograaf, fluistert ze zacht.  Voor het eerst bijna niet te horen.  De kwetsbaarheid is groot. Toch pakt ze haar camera en toont haar ware gezicht.

Pimp je cv … dan komt alles goed!

Een gelikte foto, een flitsende opmaak en een originele verschijningsvorm. Pimp je cv, dan komen de banen naar je toe. Het is een misvatting. Door alleen het uiterlijk te verfraaien ontstaat nog geen onderscheidend document.

Aan het sleutelen van de vorm gaat in mijn ogen een essentiële stap vooraf. De inhoudelijk pimp: het herformuleren en aanscherpen van elementen uit je levensloop die jouw verhaal uniek maken. Unieke kenmerken waarmee je jezelf kan onderscheiden en profileren.

Overslaan van deze inhoudelijke stap is aantrekkelijk. Schrijven over jezelf is immers lastig en confronterend. Toch is het noodzakelijk. Door je ambitie, competenties, werkervaring en karaktereigenschappen helder te formuleren, beklijft de informatie. Het maakt je inhoudelijk sterk. De omgeving kan behulpzaam zijn door de juiste vragen te stellen, te wijzen op unieke kenmerken en nieuwe woorden te vinden.

Onderscheidend vermogen en zelfvertrouwen bouw je op vanuit diep verankerde kennis over wie je bent, wat je kan en wat je wil. Met alleen een fraai opgemaakt cv bereik je dat niet. Uiteindelijk gaat het niet om het trommeltje, maar om het koekje dat erin zit.

Rozemarie Walkate

 

Groene bruid

Uiterlijk speelt een belangrijke rol bij het profileren van jezelf. Ik zie het ook bij huwelijken die ik voltrek. Laatst nog. Op de trap van het stadhuis wacht ik op het bruidspaar. Al pratend en lachend komt een bont gezelschap aangelopen.

In de verte zie ik een meisje met een fel groen, schortachtig doorknoopjurkje. Kort manchetmouwtje, zakjes op de heupen. Waarschijnlijk nog uit de jaren zestig. Tricotstof lijkt het wel.

Onmiskenbaar is zij de bruid. Ook de toegestroomde bruidjeskijkers in de straat zien het meteen. Zonder witte jurk, maar met stralende lach en het vermijden van clichés profileert ze zich als de bruid die ze is. Uniek en net iets anders.

Rozemarie Walkate

 

Perfect

Hoe ouder je wordt, hoe sterker persoonlijke kenmerken naar voren komen. Ik merk het aan mijn vader van 78 jaar. In de laatste fase van zijn leven wordt dat nog duidelijker. Ik zie een tevreden, sobere, lieve familieman.

In deze tijd zijn we op zoek naar onze unieke kenmerken. Op mijn Twittertijdlijn lees ik ‘Jezelf worden is een kwestie van schrappen. Net zo lang tot de essentie overblijft.’ En dan bezoek ik mijn vader in het ziekenhuis. Hij is lief, onvoorwaardelijk, zonder vooroordeel en verwachting.

Het eerste woord dat hij uitspreekt na zijn herseninfarct is ‘perfect’. Zijn stopwoordje. Het woord dat me zo vaak heeft geërgerd. Op de meest natuurlijke manier profileert hij zich en vat samen wie hij is.

Rozemarie Walkate