Alle blogs

<< >>

Oude Nokia maakt hoofd leeg

Ik druk een keer op de #drie. Een keer op de #twee. Twee keer op #zes. En dan druk ik twee keer op de #vijf. Het woord dank verschijnt in het vage beeldscherm. Het schrijven van een sms op mijn Nokia 2323 Classic is geen sinecure.

Sinds dinsdag gebruik ik een Nokia uit 2009. Alleen even in de ochtend en in even in de avond op mijn iPhone 6. Verder doe ik het met dit speelgoedtoestelletje dat me de Nokia klassieker Snake aanbiedt.

Mijn iPhone 6 is mijn kantoor en mijn leven. Ik werk en leef de hele dag met dat ding in mijn hand. Continue ben ik aan het checken. Gênant hoe moeilijk ik het vind om mijn iPhone te laten voor wat het is.

‘Je neemt je zelf in bescherming’, is een reactie. Zo is het. Nooit begonnen met het gebruiken van drugs in mijn studietijd. Wetend dat ik daar niet mee om kan gaan. Ik nam mezelf in bescherming, net als nu.Nokia-smile

Praktisch is de Nokia niet. Voor het inscannen van documenten moet ik naar het kopieerapparaat lopen, onderweg mis ik buienradar en ik kan niets opzoeken in mijn mail of documenten. En toch. Ik voel alsof ik op vakantie ben en de tijd me minder achter de hielen zit.

Een vriendin vroeg me laatst hoe ik mijn hoofd leeg maak, nu ik niet meer hardloop. Ik wist het niet zo goed. Maar nu weet ik hoe. Met een Nokia 2323.

Rozemarie Walkate

Opnieuw beginnen

Het is duidelijk te zien. Uit de dood gewaande takken piepen kleine stukjes groen. Via whatsapp krijg ik de foto van de plant opgestuurd van de muzikant. Hij kreeg de plant ooit van mij cadeau bij de première van zijn voorstelling. Hij is verrast dat de plant het nog doet. Ik ook.

Het contract met de muzikant is vorige maand beëindigd. Nog vijf jaar tot zijn pensioen. Hij moet en wil omwille van zichzelf en zijn gezin nog eenmaal zijn carrière opnieuw leven inblazen. Het valt hem zwaar.

Die avond kijk ik naar een interview met Joke Hermsen, filosoof en schrijver, zij haalt filosoof Hannah Arendt aan. Arendt kenmerkt de mens door zijn nataliteit, zijn “geboortelijkheid”, zoals Hermsen dat weer vertaalt. Het vermogen om opnieuw te beginnen. De mens kan, zo vertelt Hermsen in tegenstelling tot het dierenrijk, opnieuw beginnen in woord en daad. Het helemaal anders doen.

Het geeft me hoop. Opnieuw beginnen. Het kan dus altijd. Een oubollig versje schiet me te binnen van Nel Benschop. Terwijl ik de eerste twee strofen lees ontdek ik de schoonheid ervan.

En tóch geloven dat het lente wordt,
al valt de koude regen neer in stromen
op kale, zwarte takken van de bomen;
al zijn de dagen lichteloos en kort.

En tóch geloven dat de zon het wint,
al houdt ze zich soms dagenlang verborgen;
zoals een mens, in ’t donker van de zorgen,
soms plotseling een zonnig plekje vindt.

Bloemenmeisje

Na een wandeling langs de Lange Linschoten loop ik mijn eigen straat weer in. Het meisje van de bloemenwinkel zet net een bak roze hortensia’s voor de winkel.  Ze vraagt vrolijk hoe het met mij gaat.

Gehaast vertel ik dat ik thuis snel de rommel ga opruimen. Over een uur komt een startende ondernemer langs voor een keukentafelsessie om te praten over wie ze is, wat ze kan, wat ze wil met haar zaak.

Het bloemenmeisje kijkt me met grote ogen aan.  ‘Dat hoeft toch helemaal niet. Je bent zoals je bent. Die rommel hoort toch bij jou? Ik zou alles gewoon zo laten. Ze komt tenslotte voor jou.’

Ik ben van mijn stuk gebracht. Mijn hersens draaien op volle kracht. Professionaliteit heeft in mijn ogen te maken met orde, netheid en stiptheid. En toch heeft het bloemenmeisje gelijk.

Terwijl ons konijn de woonkamer inloopt, haal ik de afwasmachine uit, zet de koekjes neer en prijs mezelf gelukkig met de buurt waarin ik woon.

Rozemarie Walkate

Knok voor ruimte in sollicitatiegesprek

Weer niet uit de verf gekomen. Het lukte de productmanager niet om zichzelf te zijn in het sollicitatiegesprek. Het scherpe vragenvuur wakkerde haar onzekerheid aan. De teleurstelling was groot. Weer niet in staat geweest om haar geschiktheid te etaleren.

Niet zo gek, denk ik. Een mens komt pas goed tot zijn recht als er ruimte is om er te mogen zijn. Ik zag het gebeuren toen ik op een regenachtige middag met onze vier jonge kinderen mijn oudere tante bezocht in haar overvolle piepkleine huisje op de Veluwe. Zij maakte echt contact met de kinderen waardoor zij zich ondanks de beperkte bewegingsvrijheid en de aanwezigheid van deze relatief onbekende vrouw zichzelf durfde te zijn. Niet dichtgeklapt of verlegen. Niet klierig en vervelend.

Dus knok voor ruimte in een sollicitatiegesprek om je veilig te voelen en jezelf te kunnen zijn. Breng in kaart wat jij in een gesprek aan ruimte nodig hebt om de meest geschikte versie van jezelf naar boven te halen en maak een plan. Klap je dicht door scherpe vragen, maak het bespreekbaar of buig het om tot een mooi persoonlijk gesprek. Vraag of de interviewopstelling anders kan als het ongemakkelijk aanvoelt om tegenover een driekoppig panel te zitten.

Helemaal mooi zou zijn als de manager, de recruiter, de selecteur de meerwaarde ziet van oprecht contact en daarmee een veilige omgeving biedt. Net als mijn tante. Het werkt.

Rozemarie Walkate

 

Laat ander je talent benoemen

Ik kijk naar het schilderij in het Gemeentemuseum Den Haag. Een Rubens neem ik aan. Ik luister naar de audiogids.

‘Vooral Petrus is raak getypeerd met zijn warrige haardos, opengesperde tandeloze mond en verdwaasde starende ogen […] Het gezicht van de engel bevindt zich in de schaduw, waardoor het licht op Petrus’ gezicht nog feller lijkt.’

Ik zie de verwarde grijze haren van de man. Ik zie de mond zonder tanden en ervaar de schrik in zijn ogen. Het gezicht van Petrus licht opeens op.

De audiotour doet eigenlijk niets anders dan exact omschrijven van wat ik al kan zien op het schilderij: de bevrijding van Petrus door een engel. Toch is het opmerkelijk wat de stem met me doet. De stem zorgt dat het beeld bij mij binnenkomt.

Iedereen heeft eigenlijk een audiogids nodig die vertelt wat jezelf aan talenten ziet in de spiegel. Je kent jezelf en je eigen verhaal, maar als een ander je talenten benoemt dan besef je pas echt wat je in huis hebt. Zo beweeg je je nog zelfbewuster op de arbeidsmarkt.

Vraag een ander je te kenschetsen. Vast komen ook nieuwe zaken boven water. Net als bij de audiotour: het schilderij is helemaal geen Rubens, maar een Hendrick ter Brugghen. Dat vergeet ik nooit meer.

Rozemarie Wakate

 

Buzz-woorden vermijden in je profiel? Onzin!

Jezelf omschrijven in een LinkedIn-profiel of cv als verantwoordelijk, creatief en gespecialiseerd. Het mag niet meer. Niet origineel en onderscheidend genoeg. Top-tien-lijstjes met ‘te vermijden woorden’ komen steeds vaker voorbij. Buzz-woorden als ambitieus zijn in de ban gedaan. Onzin.

Van kindsbeen af hebben we te maken met een persoonlijk steekwoord: onze voornaam. Met een beetje pech een buzz-naam met sterke bijklank. Zo ken ik zeven Annemariën. Zij hebben hun naam door daden en gedachten een eigen betekenis gegeven. In mijn beleving zijn de namen stuk voor stuk uniek. Zo ken ik Wendy. Zij kleurt deze Van Wanten-naam al jaren stijlvol in.

Geforceerd een origineel woord verzinnen om jezelf te omschrijven maakt je profiel niet sterker. Het persoonlijk laden van deze veelvoorkomende woorden met je eigen levensverhaal doet dat wel. Door de unieke context krijgen ze jouw betekenis en klank.

Gebruik bij het schrijven van je profiel kernwoorden als een praktisch kapstok. Geef ze vervolgens die unieke betekenis door ze te verduidelijken met concrete werkvoorbeelden, levenservaring, persoonlijke visie en motivatie. Zo ontvouwt zich jouw onderscheidend vermogen. En een goede selecteur kijkt verder dan een naam, leeftijd, steekwoord en geboorteplaats.

Rozemarie Walkate

Volg je hart is zoektocht naar haalbare kern

Ik wil mijn zwemdiploma halen. Ik wil net zo gelukkig zijn als ik nu ben. Ik wil de ondernemer in mezelf ontdekken. Ik wil leren huppelen. In het zilverkleurige doosje zitten de wensbriefjes van ons gezin voor het nieuwe jaar. Elk jaar spreken we uit wat we willen en leggen het vast op papier.

Enthousiast storten we ons massaal op de nieuwe wensen. We prediken vrolijk ‘Volg je hart en ‘Je moet alleen maar doen wat je echt wil.’ Een luxe, besef ik na een gesprek met een bekende over haar carrièrewens die ver afstaat van wat ze nu doet. De consequenties voor partner, gezin en inkomen zijn heel groot.

Wat doe je als je als kostwinnende facilitymanager het liefst weer voltijd wil studeren om als leerkracht aan de slag te gaan? Of als juridisch partner met een druk gezin zo graag een duikschool wil opzetten in het buitenland? Geen kwestie van een wens opschrijven en gewoon doen, maar een ingewikkelde ontdekkingstocht naar de haalbare kern van je wens. Zeker als er door keuzes in je leven al heel wat palen zijn geslagen.

De bekende die ik sprak kiest dit jaar bewust voor de baan die haar hypotheek betaalt en haar gezin onderhoudt, ook al hangt het tegeltje met de tekst ‘Volg-je-hart’ al jaren aan haar keukenmuur. Ik bewonder haar lef. Ondertussen kijkt ze de komende maanden wat de mogelijkheden zijn. Met een brok in haar keel.

Over een jaar gaat ons wensendoosje weer open. Zonder twijfel is de wens ‘Ik wil nooit meer naar school’ onvervuld gebleven. Wel weet ik dat we in 2014 voor dit kind het gevoel van vrijheid zo groot mogelijk hebben kunnen maken.

Rozemarie Walkate

 

 

 

 

Sinterklaasgedicht als waardevolle bron voor je cv

De lucht is geklaard, het klopje op de schouder is gevoeld. Sint heeft zijn werk gedaan. Vijf december is hét jaarlijkse verschoningsfeest. Het moment waarop familie en vrienden in dichtvorm de gebeurtenissen van het afgelopen jaar aanstippen. Persoonlijke eigenschappen worden kritische belicht en prestaties geprezen en geroemd.

Afgelopen zomer onthulde een Nederlandse dame in Frankrijk mij de kracht van het Sinterklaasgedicht. Sinds de jaren vijftig bewaart zij de gedichten in een plakboek. Een onwaarschijnlijk waardevol document merkte ik. Het plakboek omschrijft onbedoeld haar leven in vogelvlucht. Eerst door de ogen van haar ouders, broers en zussen en later door die van haar vrienden en eigen gezin.

Op zoek naar een baan, is ook op zoek naar ingrediënten waarmee je brieven en cv’s kan schrijven. Een document uit onverwachte hoek kan zomaar een bron van inspiratie zijn. Een Sinterklaasgedicht, maar ook een oude mailwisseling of rapport van de basisschool. Ze kunnen je geheugen opfrissen wat je hebt gedaan en eigenschappen prijsgeven waar je niet direct aan denkt.

Mijn Sinterklaas dicht mij een originele geest toe, waarmee ik me als duizendpoot in de wereld begeef. Spiegelt me op mijn verschillende rollen als ondernemer, vriendin en moeder. Waarschuwt me voor perfectionisme. Dicht over mijn enorme slordigheid, erbarmelijke kookkunst. De rode draad: Sint heeft vertrouwen in de mens die ik ben.

Rozemarie Walkate

Natuurlijke selectie

Voor de zekerheid kijk ik nog een keer. Mijn adem stokt. Knopje uit. Knopje aan. Dan weet ik het zeker. Alle foto’s vanaf 2003 zijn verdwenen. De externe harde schijf is gecrasht. Geen back-up.

Bizar. Die week bezig met een blog over hoe moeilijk het is een fotoalbum uit duizenden foto’s samen te stellen. Net als bij het schrijven van een kort profiel over jezelf. Het niet durven kiezen staat selectie in de weg. Ik schrijf dat één sterk beeld het vakantiegevoel kan weergeven.

Na dagen van ware ontreddering druppelen foto’s binnen via vrienden, familie en via het bedrijf dat verwijderde foto’s terughaalt. Niet alles, maar genoeg om ons  gezinsverhaal te vertellen. Natuurlijke selectie als reddende engel: Mijn fotoalbum is zo klaar.

Rozemarie Walkate

Mens, durf te selecteren

Zeshonderd nieuwe foto’s van de vakantie. Bovenop de duizenden onuitgezochte exemplaren op de laptop. Duizelingwekkende aantallen die de selectie bemoeilijken. Het niet durven kiezen uit de grote hoeveelheid beelden staat het opstellen van een fotoalbum in de weg.

Zo ook met het schrijven van een eigen profielschets om jezelf en je talenten te profileren op de arbeidsmarkt. Overtuigd van nut en noodzaak, toch komt er niets op papier. Begrijpelijk. Je eigen levensloop is zo omvangrijk dat selecteren lastig is en uiteindelijk verlammend werkt op het schrijfproces. Net zoals bij het inplakken van de foto’s.

Durf te kiezen. Verzamel moed met de gedachte dat jouw volledige levensverhaal niet thuishoort in een profielschets voor LinkedIn of cv. Dit zijn juist de plekken waar je kort en krachtig beschrijft wie je bent, wat je kan en wat je wil.

Ontwikkel inzicht in je eigen levensverhaal. Hoe groter het inzicht in persoonlijke levenspatronen, hoe makkelijker je de rode draad ziet en de kernelementen durft te benoemen. Een goede profielschets is immers gebaseerd op een stevige onzichtbare structuur: het eigen levensverhaal.

Selecteer vanuit lef en inzicht de belangrijkste competenties, eigenschappen en ervaringen waarmee je jezelf op de kaart zet. Net als een sterke foto die het vakantiegevoel prachtig kan weergeven. Ken jezelf, ga zitten en … schrijf!

Rozemarie Walkate